Real Life

Column: De Reislijder (2)

2min

Reisleider Michèle deelt maandelijks de highs and lows van haar avonturen. Dit keer zit het vervoer niet mee en veroorzaakt ze een vliegtuigstaking.

Met bussen, boten, jeeps, te voet of met het vliegtuig halen we in drie of vier weken tijd het maximale uit een avontuurlijke rondreis. Maar de aansluitingen verlopen niet altijd vlekkeloos. En soms… veroorzaak je dan plots een vliegtuigstaking.

“We gaan loten!” roept een stewardess om op Schiphol. “Er is een technisch mankement. Het grote toestel wordt omgeruild voor een kleiner exemplaar. Niet iedereen kan mee.”

Gelukkig reis ik solo – op weg naar de startplek van een nieuwe groepsreis – en hoef alleen mijzelf het vege lijf te redden. Zonder gedoe kom ik mee en arriveer op tijd voor het startpunt van een nieuwe tour. Maar zo makkelijk gaat het niet altijd. Soms betekenen vertragingen of annuleringen dat ik als reisleider ineens voor twintig man een nieuwe vlucht moet zien te regelen, omdat de volgende dag die driedaagse trekking toch écht gewoon van start gaat.

Dit is hoe ik vliegtuigperikelen oplos (doe er eventueel je voordeel mee): 

Ik gooi álles in de strijd. Flirten, complimenteren, zielige verhalen, traantje hier, wanhopige blik daar. Tot ik bij de luchtvaartmaatschappij-baas aanbeland. Ik stel mezelf ietwat onnozel op en blijf in zijn buurt. Maak wat flauwe grappen want ik besef dat hij waarschijnlijk ook een rotdag heeft. Mijn motto hierbij? Wees geduldig want de aanhouder wint.

Zodra een halve oplossing wordt aangeboden, neem ik die gretig aan. Zoals een vlucht naar een luchthaven vlakbij de eindbestemming. Niet altijd makkelijk qua omboeken, zeker niet bij een grote groep, maar dat is geen probleem. Inmiddels heb ik namelijk een haat-liefde relatie met ‘de chef’ opgebouwd. Ofwel mag ik mee omdat hij me dit gunt of omdat hij me liever kwijt dan rijk is. Hoe dan ook: he picks his battles, you should be the easy one.

En de gouden tip: de nieuwe tickets moeten geprint (dus niet handgeschreven!) zijn.

Dat zit namelijk zo. Na een keer tien uur strijden op een vliegveld in Bolivia, had ik eindelijk gefikst dat de hele groep mee mocht op een alternatieve vlucht. Compleet uitgeput, met bar-sten-de koppijn plofte ik opgelucht neer in de vliegtuigstoel. Onze geïmproviseerde vlucht van Sucre naar La Paz stopt tussendoor in Cochabamba en hier wisselen we van toestel.

Maar na een uur wachten staan we nog steeds op de landingsbaan. Er zijn negen stoelen overboekt. Of de groep met de handgeschreven tickets onmiddellijk het vliegtuig wil verlaten…

No way, José!
Op vriendelijke wijze proberen twee stewards mij te overtuigen dat we er écht uit moeten. Ik geef geen krimp. Daarop omsingelen drie grondstewardessen me en schreeuwen dat ik het vliegtuig vertraag. Aangemoedigd door het gedrag van het vliegtuigpersoneel beginnen Boliviaanse medepassagiers luidruchtig boe te roepen naar mij.

Tig maal leg ik de situatie uit totdat ik hulp krijg uit onverwachte hoek. De afgevaardigde van de nationale politieke partij MAS vertelt me dat hij het onbeschofte gedrag van het vliegtuigpersoneel flink beu is. De delegatie staat hun stoelen aan ons af. Nu zijn er nog maar drie stoelen overboekt.

Staking
Na nog meer discussie en overleg snapt iedereen dat het menens is: ik ben niet van plan het vliegtuig te verlaten. Ik heb mezelf nog net niet vastgeketend aan mijn stoel, maar het scheelt niet veel. Dan komt het verlossende woord via het omroepsysteem: wie zijn stoel wil afstaan, krijgt in ruil een gratis nationale vlucht en een maaltijd aangeboden. Nou, dat hadden ze eerder moeten doen!

Luid gejuich stijgt op uit het toestel. De medepassagiers bedanken me uitvoerig en het halve vliegtuig loopt leeg. Ineens zijn er zelfs stoelen over. We kunnen dus mee! Aangekomen bij de bagageband in La Paz krijg ik een onvergetelijke knuffel van mijn groep. Een betere bonding had ik niet kunnen wensen.

Moraal van dit verhaal? Geef nooit op. Er zijn immers meerdere wegen die naar Rome leiden, of in dit geval: La Paz.

x Michèle

Michele

Michèle Oudenaarden

Facebook Comments