Real Life

Column: De Reislijder (1)

2min

Een kijkje in de wereld van reisleider Michèle die maandelijks de highs and lows van haar avonturen met ons deelt.

Schaamteloze corruptie, lokale romances, diarreeënde lama’s voor je tent en meer: reisleider zijn is geen vakantie vieren, maar een heus beroep.

Ik reis bijna non-stop door Latijns-Amerika, het continent waar ik tien jaar geleden mijn hart aan verloor. Dit sluit perfect aan bij mijn levensmotto: Do What I Wanna Do. Wat voor mij betekent: doen waar je happy van wordt. Zoals surfen op goede vibes en vooral mijn droomreizen waarmaken. Want reizen, dat vind ik altijd te gek. Ik noem mezelf niet voor niets een gepassioneerd avonturier, levensgenieter en een nomade die van haar zwervende bestaan simpelweg haar werk heeft gemaakt. Reisleidster zijn in Latijns-Amerika is voor mij duidelijk een match made in heaven! 

Als ik het van een afstandje bekijk, dan begrijp ik heus wel waarom iedereen denkt dat reisleider zijn equivalent staat aan ‘gewoon betaald op vakantie gaan’. Er zitten veel geluksmomentjes bij hoor, maar geloof mij: het is niet voor niets een baan. Zeg maar iets waar je voor betaald wordt omdat het werk is. Arbeid. Du travail. Ja, ik onderstreep dat aspect graag. Want stel, er gaat iets mis, dan mag ik het oplossen. En er gaan vaak dingen héél anders dan gepland. Niet per se tof om mee te maken du moment, maar later vormen ze wel de smeuïge details die het goed doen bij een kampvuur, een verjaardagsfeestje of hier in een column.

Want vanaf nu zal ik maandelijks mijn avonturen hier gaan delen. Zodat jullie the good, the bad and the ugly kunnen ervaren door mijn ogen.

Hierbij alvast een voorproefje zodat jullie weten wat je kunt verwachten: diarreeënde lama’s. Wacht. Die bewaar ik nog even als cliffhanger. Een vliegtuigstaking dan. Veroorzaakt door mij. Omdat ik op de luchthaven van Bolivia weigerde het vliegtuig te verlaten omdat mijn groep en ik anders niet op tijd zouden komen voor een trektocht.
Of wat te denken van pech onderweg. Bussen met lekke banden en kapotte motors, bij voorkeur ergens midden op de ongerepte pampa en buiten bereik van het mobiele netwerk. Hoe MacGyver je je hieruit? Ook krijg ik vaak met schaamteloze corruptie te maken. Waar jij je er als individu soms met een tientje of met je telefoonnummer (in het geval van jongedames) van af kunt maken, is dat voor een groepsleider van tig personen wel anders. Zeker zo rond de feestdagen zijn de wensenlijstjes voor de cadeautjes die onder de lokale kerstboom gelegd moeten worden erg hoog.

Verder is de categorie ‘mensen-uit-je-groep-die-verdwalen’ een verplicht nummertje tijdens elke trip. In de bewoonde wereld is dat misschien nog te doen, maar in de jungle je groep instrueren ‘dat je niet kunt verdwalen zolang je de rivier rechts houdt’ is… ehh wat minder handig. Het blijkt namelijk niet altijd te kloppen, kwam ik achter. En dan tenslotte dat bruine scenario waar ik het hierboven al over had: lama’s met diarree. Die bestaan dus echt. En ze houden geen rekening met jou als je gaat kamperen op hun favoriete kakplek. Veel meer zal ik er niet over vertellen, mocht je net aan je lunch zitten, maar… het is niet ‘s werelds mooiste uitzicht als je ’s ochtends vrolijk je tentje openritst en recht in de anusch van een diarreeënde lama kijkt.   

Anyway, volgende keer ga ik hiermee de diepte in, dus stay tuned!

x Michèle

Michele

Michèle Oudenaarden

 

Facebook Comments