Real Life

Column: Stessen Secrets 1

2min

De  geheimen van stewardessen worden onthuld door stewardess Renate die maandelijks haar smeuïge  avonturen met ons deelt: vreemdgaande collega’s, onuitstaanbare passagiers, intriges én bedrog. Een soap is er niks bij.

Hèhè. Ik zit. Eindelijk. Het is net na middernacht. De eerste servicerondes zitten erop, de passagiers hebben hun eten gehad en om 3:00 uur mag ik af. Al weet ik eigenlijk niet of dat lokale, of Nederlandse tijd is. Aan m’n galley maatje zal ik het maar niet vragen, want dan komt er weer een uur lang geratel over haar scheiding achteraan.

Ik merk het vanzelf wel, de eerste drie uur heb ik in ieder geval al overleefd. Nog negen te gaan. Ik pak m’n klapstoel en besluit me voorlopig in de galley te verstoppen achter een krant.

Blame it on the jetlag
Nog geen seconde nadat ik de krant openklap gaat de ‘call chime’. De meneer op 42B “Needs water: please now!” Hij kijkt daarbij alsof hij voor de Oscarnominatie ‘Beste acteur’ in de categorie Drama gaat. Tip: je mag ons altijd bellen voor een drankje, maar een bestelling met een lach doet het altijd beter.

Ik wurm me via het smalle gangpad terug naar de galley en sla de krant weer open. Ik lees de headlines maar focussen lukt me niet echt. Het zal de jetlag wel zijn. Zie hier, het grote voordeel aan stess zijn: wat er ook fout gaat, blame it on the jetlag! Dat is een nadeel van mijn reizende bestaan, maar dat neem ik graag voor lief.

Als klein meisje droomde ik er al van. Toen ik zes was schreef ik bijvoorbeeld in het vriendenboekje van vriendinnetje Anne dat ik ‘Chique Stewardess’ wilde worden. Als ik door de ramen van het klaslokaal een vliegtuig voorbij zag komen, wist ik dat het een Boeing 747 was. Misschien zat papa er wel in, die was namelijk piloot. Vliegen is me met de paplepel ingegoten.

Inmiddels zijn er andere tijden aangebroken. Dertig jaar later zit Chique Stewardess zijn er niet echt meer in, nu vliegen voor ‘de massa’ is. Maar dat vind ik niet erg. Ik houd van vliegen, reizen en de interactie met mensen. Ik ben dus fantastisch blij met mijn beroep. Het schijnt dat je tegenwoordig niet eens meer makkelijk aan de bak komt.

Ik neem het dus voor lief dat ik met m’n vingers in andermans yoghurtbakje zit te wroeten tijdens de opruimservice. Wie komt er nu in vier weken tijd op al die bestemmingen die ik aandoe? Van Europa tot intercontinentaal; van rijke landen tot derde wereldlanden aan toe, soms kom ik zelfs in landen waar het oorlog is.

Milaan, Parijs of New York zijn leuk maar een obscure bestemming ergens in de buurt van Rusland is ook altijd welkom. Ik ga graag op ontdekking uit en weet me overal te vermaken.

Alle clichés zijn waar
Maar dan, naast dit fantastische jetsetbestaan – waarbij mijn hotels en vervoer worden betaald en ik een dagvergoeding op bestemming krijg – kent het vliegen nóg een leuk aspect: iemand moet het ding besturen! Liefst een van het knappe, mannelijke soort die trouw kan blijven.

En dat laatste, dat is hetzelfde als de Heilige Graal vinden. Geloof mij, ik draai al lang genoeg in het wereldje mee om te weten dat alle clichés waar zijn. De vreemdgaande collega’s, grijpgrage handjes en opdringerige passagiers.

Volgende keer zal ik dieper ingaan op de geheimen van stewardessen en met de eerste behind-the-scenes verhalen over de brug komen. Een soort van Stessen romannetje, starring: de zogeheten ‘kloppers’, mannelijke collega’s die op de deur van je hotelkamer kloppen in de hoop op een wilde nacht.

Je hoort nog van me.

Liefs, Renate

Facebook Comments