Real Life

Horror Vakantie No 2: Marokko

2min

Vakantie is niet altijd rozengeur en maneschijn. Maar sommige gebeurtenissen kunnen zelfs Frits ‘Vakantieman’ Bom, noch Rob ‘red mijn vakantie’ Geus verhelpen. Dat lees je in deze Horror Vakantie trilogie.

Deel 2: Mark wordt bijna geëlektrocuteerd in Marokko.

Mark (37) en Henrike (34) maakten een rondreis van twee weken door Marokko. Maar halverwege ging het mis…

Henrike: “We waren net in Marrakech geweest en wilden de Sahara in. In Ouarzazate, de toegang tot de woestijn, besloten we te overnachten. We kozen een leuke, kleine Riad uit. Het hotel stond goed aangeschreven in de reisgids. Het was eind van de middag, ik was moe van het vele lopen en ging even op bed liggen. Mark las een boek op het dakterras.”

Hevige stroomstoten
Mark: ”Ik wilde ergens wat eten en ging naar Henrike toe om te vragen of ze meeging. Binnen was het donker. Op het nachtkastje stond een tafellamp. Ik zag geen snoer dus ging er vanuit dat de schakelaar in de hals van de lamp zou zitten. Mijn handen zochten de schakelaar en toen hoorde én voelde ik een enorme knal. Enorme stroomstoten gierden door mijn lichaam.

Het metaal onder het peertje stond onder stroom en mijn handen konden van verlamming de lamp niet meer loslaten. Mijn lichaam trilde heftig en alles werd geel voor mijn ogen. Tussen het schreeuwen door schijn ik mijn vriendin verteld te hebben dat ik onder stroom stond. Het duurde slechts enkele seconden, maar het leek wel een eeuwigheid.

Toen viel ik achterover en sloeg met mijn hoofd tegen de muur wat een fiks, bloedend gat in mijn hoofd opleverde. Alles tintelde en plots kreeg ik het ijskoud. Ik lag op de grond en stamelde ‘Ik leef nog!’.”

Naar het ziekenhuis
Henrike: “Eerst had ik niet door hoe erg het was. Tot ik merkte dat hij zich niet meer kon bewegen. Mark zei dat ik hulp moest gaan halen. Hij was bang dat zijn hart het zou begeven. Ik haalde de hoteleigenaar erbij, die laconiek reageerde. In Marokko zijn er wel vaker problemen met onveilige stroom. Maar toen hij Mark zag liggen bemerkte hij dat de toestand vrij ernstig was.

Direct belde hij de dokter en zei dat we naar het ziekenhuis moesten gaan. Dat deden we. Nog nooit eerder in mijn leven had ik zo’n ranzig ziekenhuis gezien. Ik zag het bloed van een vorige patiënt nog op de grond liggen.

Gelukkig gebruikte de zuster wel steriele naalden voor een kalmeringsmiddel dat het tintelen moest stoppen en zag het infuus er schoon uit. Communiceren was moeilijk, ondanks de vertaalhulp van de meegekomen hoteleigenaar. Dan voel je je ineens ver van huis.

Overbelaste zenuwen
De dokter checkte Mark’s hart en maakte een hartfilmpje. Dat zag er goed uit en we mochten weer weg. Aangezien wij toch nog bang waren voor zijn hartconditie, belde ik voor de zekerheid een bevriend cardiologe op in Nederland. Zij stelde ons uiteindelijk gerust. Toch sliepen we die nacht slecht. Af en toe controleerde ik stiekem of Mark nog leefde.”

Mark: “De volgende dag waren mijn zenuwen nog steeds overbelast, ik schrok me zelfs het apelazarus van een vliegje dat voorbij vloog. Hier heb ik zeker nog een aantal dagen last van gehad.

Ik wil het niet over-dramatiseren maar toch; ik heb nog nooit zoiets engs mee gemaakt. Ook beseften we ons dat het zomaar verkeerd had kunnen aflopen door zoiets stoms. Henrike: “Onze vakantie hebben we gewoon afgemaakt. Eerder terugkeren vonden we niet nodig. Maar bij aankomst op Schiphol dacht ik wel ‘wat een bof dat we hier met z’n tweeën lopen.’”

 

Facebook Comments