Real Life

Column: de Reislijder (4) – Pech Onderweg

2min

Reisleider Michèle deelt maandelijks de highs and lows van haar avonturen. Dit keer komt ze met haar groep met pech langs de weg te staan in een onveilig gebied… Stress!

Onze bus staat midden in de Mexicaanse rimboe met een rokende motor. De zinderende middagzon brandt in onze nek en we zijn nog zeker 1001 slingerbochten verwijderd van onze eindbestemming San Cristobal de las Casas.

Alles verloopt voorspoedig tot we uitgerekend net door het gevaarlijkste stukje van de route rijden. Dat stukje waar je het liefst met 200 kilometer per uur doorheen scheurt omdat daar gevaarlijke, rebelerende Zapatisten schuilen.

Smeken
‘Goh, weer een nieuw avontuur’, denk ik terwijl ik mezelf als een idioot voor elk passerend voertuig werp. Smekend of ze mijn families naar een veiligere plek willen transporteren.
Waarom gebeurt autopech juist altijd op dat stukje van de route waar er geen bereik is? Mijn telefoon heeft geen signaal. Er is geen tankstation, geen gezellig dorpje, geen redder in nood die na een goede afloop met mij gezellig een glaasje wijn wil doen op de hotelkamer.

Nee, mij overkomt het steevast op een afgelegen steppe in Patagonië (niet leuk), op een modderweggetje in het Pantanal (ook niet leuk), of zoals nu op het rebel infested stuk van de route (verre van leuk noch veilig).

Ka-ching!
Mijn hoogblonde Hollandse families staan als prijzengeld naast de kant van de weg: volgeladen met iPads, iPhones, dure, digitale camera’s en flink gevulde moneybelts hebben ze echter niets door. Niet waar we zijn, noch welk gevaar ze daarmee lopen.

Daarbij vinden ze onze pech ook nog eens best komisch. Het voegt wat toe aan hun reis. Oké, het mag zeker niet langer dan twee of drie uur duren, plus het schouwspel moet wel entertainend zijn. Gelukkig is een fikkende bus, een met olie besmeurde chauffeur en een gefrustreerde reisleidster voldoende vermaak.

“Onze nieuwe bus komt zo, toch gaan we daar niet op wachten”, vertel ik de groep rustig. Ik wil mijn zorgen over de veiligheid niet op hen over brengen.

Pick-us-up
Al vrij snel krijg ik het voor elkaar om één voor één de families in overvolle, passerende pickups te proppen. Gelukkig hebben latino’s minder behoefte aan ruimte en comfort en meer behoefte aan een kleine bijdrage. Nu alleen hopen dat we straks weer allemaal veilig op de afgesproken plek zullen arriveren.

Als reisleidster kom je uiteraard als laatste aan de beurt. Geen probleem. Plakkend van het zweet en het stof wring ik mijn 1.78 meter in een ongelooflijk lenige positie bovenop onze koffers in de laatste pick-up. Het kan me niet schelen: ik ben alleen maar opgelucht dat ik deze plek van pech en onheil verlaat.

Mc Dreamy
Zolang deze rit duurt, kan ik het beste maar proberen te ontspannen. Juist wanneer ik fantaseer over het redder-in-nood-scenario, wordt mijn droom ruw verstoord. ‘TE QUI LAAAAAH?!’’, tikt een Mexicaantje van 1,60 meter me aan. Zijn glanzende, bezopen kraaloogjes kijken me hitsig aan.
‘Iets gaat hier niet helemaal goed’, denk ik, waarna ik in een lachbui schiet. De volgende keer toch maar even duidelijker zijn in mijn wensdromen: een knappe, single, wijndrinkende redder van minstens 1,85 meter lengte graag. Zodat het toch nog een geluk bij een ongeluk wordt.

x Michèle

Michèle Oudenaarden Reisleider columnist We Ware Worldaholics Reisverslag

Michèle Oudenaarden

Facebook Comments